Pobudka o 4 rano. Dzień wcześniej spakowane bagaże, pomógł nam zabrać Dominik, kolega, który nas pożegnał i zniknął za bramką odprawy pasażerów. Ciekawi i pełni energii udaliśmy sie pozwiedzać strefę "wolnocłową". Nie doznaliśmy zbytnio wielu wrażeń. Będąc małym chłopcem, wyobrażałem sobie lotnisko za coś szczególnego... Rzeczywistość bywa inna, a nawet gorsza...
Wylądowaliśmy na Gatwik. Idziemy grzecznie, tam, gdzie każą. I pierwszy szok! To, podobno jedno z mniejszych lotnisk, a w tym momencie, Okęcie stało sie małym przystankiem autobusowym. Ale wstyd - moje miasto, a w nim...
Z lotniska odebrał nas mój znajomy z czasów szkolnych, który pracował tutaj jako kierowca autobusów, tzw. piętrusiów czerwoniaków.
Na początku zatrzymaliśmy się u Polaków wynajmujących pokoje, blisko centrum Archway, więc hotele (30-50 funtów osobo/doba) mieliśmy z głowy.
Londyn, to betonowa dżungla z różnorodnością barw w wielu znaczeniach... Tyle to kultur, ile narodowości, a za tym idą nowe doświadczenia w kontaktach międzyludzkich.
Naszą przygodę zaczęliśmy od dzielnicy mało ciekawej ze względu na lokalizację.

Undergground Tube (metro), to miasto w mieście. 14 linii podziemnych, plus kolejki naziemne i linie, którymi z poza miasta, każdego dnia dojeżdża do pracy ponad 3 miliony ludzi. Najstarsze metro na świecie, a zarazem najbardziej przyjazne pasażerom pod względem informacji. Nawet taki laik, jak ja, nie miał większych problemów z poruszaniem się i dotarciem z punktu A do B. Każda stacja ma swój niepowtarzalny klimat. Jedne są ciepłe, zachowujące tradycyjny wystrój od lat, jak Baker Street - z tablicami o historii budowy. Inne są zimne, wykończone chromem i granitem, modernizowane, lub powstałe na przełomie XX i XXI wieku.