Plecaki do pokoju, asami na jedzonko. Żurek z kiełbasą. Niebo w gębie! Przy wejściu do schroniska jest barek, w którym sprzedają jakieś słodkości. Dopychamy się mrożoną kawą z lodami i szczęśliwi, powoli (trzeba uważać, na pełne żołądki) idziemy. Na Grzesia. 

Kamienistą drogą idziemy powoli pod górę. Zresztą nie mamy innego wyjścia. Przecież mamy wejść na Grzesia! Jest pięknie! Słoneczko grzeje i oświetla rosnące wzdłuż szlaku drzewa. Podziwiamy przyrodę w tym słonecznym blasku i co i rusz się zatrzymujemy, aby dokładniej coś obejrzeć. A to zwalone drzewo, a to sterczący pieniek, który aż zaprasza aby na nim usiąść. Co zresztą zaraz czynię. Nie siedzę zbyt długo, bo Pani Ela zgania i pogania. Dochodzimy do rozwidlenia szlaków, z których jeden prowadzi na Przełęcz Bobrowiecką. Przy okazji dowiaduję się, że za 40 minut powinienem być na Grzesiu, a do Doliny Chochołowskiej mam 30 minut drogi w dół.

Na Przełęcz jest 5 minut wejścia, a ponieważ Pani Ela nigdy (!) tam nie była , więc idziemy w nieznane!!!

I rzeczywiście po kilku minutach jesteśmy. To jest niewielka polanka, z której prowadzi kilka szlaków. Tak poza tym, zostaję uświadomiony, że znajdujemy się na granicy państwa. Na mapce nie ma zaznaczonego żadnego szlaku, ale to dlatego, że mapka polska, widzę jednak na niebiesko pomalowane kreski na drzewach. Znaczy się, szlak jest, tyle, że słowacki. Nie chce nam się wracać. Przecież gdzieś dojdziemy! Szlak kieruje nas w lewo, w stronę Grzesia.

Wchodzimy w ciemny, gęsty las. Po kilkunastu metrach dochodzimy do stoku góry. Szlak prowadzi prosto w górę , prawie bez żadnych zakosów. Poukładane są wielkie głazy, które maja służyć za schody, tyle, że nasze wymiary nie bardzo są dostosowane do ich wielkości... Od razu przypomniała mi się droga Inków w ostatnim dniu trekingu, ale tam było równiej. Nie mamy innego wyjścia – wchodzimy. 

Szczęśliwie, że ścieżka jest dosyć szeroka i tym samym mogę popodziwiać drogę na Bobrowiec. Również ludzi, którzy tamtędy schodzą. Na Przełęczy widziałem znak „zakaz wstępu”. Ale może to jest tylko z tej strony... Może pozostałość zanim wstąpiliśmy do Unii... Tak, czy inaczej nie widzę aby ludzie za bardzo się tym zakazem przejmowali, bo ich sznurek ciągle jest widoczny, jak się wije zakosami po stoku.

Wspinając się pod górę, od czasu do czasu zatrzymujemy się dla złapania tchu i wtedy mamy możliwość podziwiać tych, którzy schodzą na dół. Z Bobrowca. Wchodzimy coraz wyżej i w prześwitach po prawej stronie zaczyna być widoczna Słowacja. Wreszcie dochodzimy do kosówki. Szlak wiedzie, chyba, po dawnej granicy, bo co i rusz są wkopane betonowe słupki, na które włażę i wtedy mam możliwość podziwiania panoramy słowackich dolin. Skąpane w słońcu, zniżające się pagórki, powoli zamazują się w błękitnawej mgiełce, tak że linia horyzontu jest ledwo widoczna.