Kartofelki stygną na balkonie, a ja sobie wrzucam pokrojoną słoninkę i cebulę na patelenkę. Mają się podsmażyć. Jest to bardzo ważna czynność, bo odrobina nieuwagi i cebulka zostanie spalona. Kiedy zaczyna skwierczeć na patelni i zmieniać kolor na ciemnobrązowy, mieszam ją drewnianą szpatułką, tak aby się równomiernie opaliła. Zapach rozchodzi się po cały mieszkaniu...

Zjawia się teściowa i złymi oczkami patrzy się na to co ja robię.

- Pierogi robisz? - pyta

- Pierogi. - stwierdzam.

- Mój mąż nigdy nic nie robił... - mówi

-Trzeba było sobie wymienić. - jestem świnia, ale mam zły dzień, więc się mszczę za winy niepopełnione...

Babcia idzie do siebie i tam mruczy mantry z różańca.

Wyciągam stolnicę. Zaczyna się, to czego nie lubię najbardziej - wałkowanie.

Aby jednak, jak najbardziej oddalić tę chwilę, przynoszę ziemniaki z balkonu i do gara z nimi dodaję stopioną słoninkę z cebulką oraz ser.

Ser powinien stanowić 1/3 zawartości farszu. Oczywiście, tak około, może być troszkę więcej, troszkę mniej. Generalna zasada jest taka, że kartofli ma być więcej niż sera.

Wrzucam ze dwie szczypty soli i duuużo pieprzę!!! Pani Ela lubi popieprzone! Rozdeptuję, to wszystko rozdeptywaczem do ziemniaków, ale nie na równiutko. Robię to niedokładnie, bo powinny być rozpoznawalne gruzełki ziemniaka i sera. Masa zmienia kolor na ciemniejszy w miarę dopieprzania. Oczywiście od czasu, do czasu próbuję, bo muszę wypośrodkować między smakiem Jaśnie Pani, a moim.