Wczoraj, był najpiękniejszy dzień tygodnia (wg. Pani Eli) i po pracy, poszliśmy do Złotych Tarasów obejrzeć wystawę World Press Foto. Zdjecia, jak zawsze, były wspaniałe! Szczególnie, ciekawy był zestaw fotek drzewka  brzoskwini robionego w różnych porach roku - w zimie ktoś zarąbał drewniany płotek. Więc nie ma co narzekać, wszędzie jest tak samo...

Z obiadkiem nie było problemów, bo na miejscu był "Sfinx" (troszkę lepsze niż McDonalds). Problemy się zaczęły, kiedy usiłowaliśmy się napić "Grzańca Galicyjskiego". Tutaj nie dostali koncesji, a w Alejach wszystko wyżłopali przed naszym przyjściem... Tak trafiliśmy do Capri na Smolnej. Mała knajpka, o bardzo przytulnym wnętrzu. Przy grzanym piwku (z sokiem), układaliśmy sobie plany na dzisiaj.

Jest po prostu paskudnie. W taką pogodę nie chce się nigdzie wychodzić, najlepiej położyć się do łóżka i przespać cały dzień. Szcęśliwie wstała wreszcie Babcia, której dokuczył reumatyzm. Kiedy aromat kamfory rozlał się po całym mieszkaniu, jakoś pogoda przestała być wielkim problemem. Perspektywa spędzenia dnia w takich warunkach pomogła nam w szybszym podjęciu decyzji. Jedziemy do Kazimierza !!!

Już przestało padać, a i szosa robi się coraz bardziej sucha. Z bocianiego gniazda wyglądają trzy czarne dzioby bocianiąt. Nikt ich już nie pilnuje. Rodzice mają pełne dzioby roboty, bo to to żarte niesamowicie. Na szczęscie, dla bocianiąt, rok deszczowy, więc jedzenia w bród. Przyglądam się mijanym gniazdom i wspominając wypowiedź Nelly Rokity, stwierdzam, że bociany pasują do jej wyobrażenia normalnej polskiej rodziny! Szkoda, tylko, że to ptaki.