Pierwszy przystanek robimy przy zamku pięknie położonym nad Liwcem  w Liwie.  Z zewnątrz bryła zamku i otoczenie nie sprawiają dobrego wrażenia rzuca się w oczy nieład, zaniedbanie i brak koncepcji zagospodarowania pięknej bryły zamku. Po wejściu do wnętrza okazuje się, że ekspozycja muzealna starej  broni z różnych okresów zajmuje jedynie przybudówkę zamkową, natomiast sam zamek jest zamknięty i niewykorzystany. Zdecydowanie nie polecam oglądania muzeum. Chociaż ekspozycja broni ciekawa, samo muzeum sprawia wrażenie wyjątkowo niekorzystne. Część eksponatów wisi na gwoździach wbitych w ścianę, szyby osłaniające eksponaty przymocowane do ścian prymitywnymi śrubami, same ściany brudne i zaniedbane. O pozostałym wystroju wnętrz nie można napisać nic dobrego, wstyd dla kuratora i instytucji którym muzeum podlega. Po wyjściu z muzeum  idziemy nad rzekę i stwierdzamy, że piękne jest położenie zamku a nie jego stan obecny.

Kierujemy się na wschód w stronę Siemiatycz, naszym celem jest Grabarka. W okolicach Drohiczyna robimy postój na skarpie urzeczeni widokiem na rzekę Bug.  Nie jesteśmy wyjątkiem,  wszyscy kierowcy jadą bardzo wolno, widok wspaniały  z góry na meandry rzeki na dole, otoczonej kolorowymi polami i łąkami.

Dojeżdżając do sanktuarium dla wyznawców Prawosławia na Górze Grabarka podziwiamy piękne wioski z miejscowym świetnie zachowanym budownictwem drewnianym wtopionym w lasy mielnickie.  Cały teren Świętej Góry opasany ogrodzeniem, które dobrze się komponuje z otoczeniem. Pierwszy raz oglądam nową cerkiew po odbudowie z pożaru. Jej wnętrze kojarzy mi się natychmiast z północno - greckimi kościołami i chociaż cała cerkiew jest nowa, to doskonale wygląda wokół starych krzyży i pozostałych budynków. Oglądamy najprzeróżniejszych rozmiarów krzyże wotywne, ofiarne i pokutne, niektóre bardzo stare i spróchniałe inne nowe, na niektórych wiszą wota na innych krzyżyki i  prośby oraz dziękczynienia. Przyglądając się tym krzyżom, których tutaj jest niezliczona ilość, rozumiem dlaczego to miejsce uznawane jest za święte dla wyznawców Prawosławia. Na całej górze jest mnóstwo zieleni w tym wiele starodrzewu. Podziwiamy wspaniałą roślinność i żyjące wśród niej ptactwo, oglądając wnętrze cerkwi spotykamy siostrę zakonną z miejscowego monasteru, wyganiającą z wnętrza świątyni jaskółkę.  Schodzimy do świętego strumienia aby się obmyć i napić wody. Zarówno całe sanktuarium jak i jego otoczenie zostało przystosowane dla pielgrzymów i zwykłych turystów. Widzieliśmy osobę niepełnosprawną, która bez trudu poruszała się po terenie.  Parking, miejsca wypoczynku i inne udogodnienia dobrze pomyślane i utrzymane. Całość niezwykle urokliwa i zachęcająca do dłuższego pobytu na który niestety nie mamy czasu.