Wylot 13 grudnia. Nie dość, że 13, to jeszcze rocznica! W nagrodę, samolot zamiast o 10.50, wystartował o 13.15. Czas wykorzystaliśmy na picie kawy i zwiedzanie hali odlotów Okęcia. Coś trzeba było robic! Wreszcie odprawa. Jesteśmy w strefie wolnocłowej. Jemy śniadanko w barze. Za dwie jajecznice i dwie herbaty płacę 45 PLN-ów. Zdzierstwo! Z nudów łazimy po sklepach i tak jakoś 200 zlotych pękło... Przechodzimy przez kontrolę Straży Granicznej. Przed nami ze cztery razy cofają faceta. A to klucze w kieszeni, a to zegarek, pasek, jeszcze coś tam... Czasami mam wrażenie, że Pani Ela ma rację, brzydko wyrażając się o płci dla niej odmiennej. Wreszcie w samolocie. Tunisair. Może tym razem nie zniszczą nam torby... Monastir po niecałych trzech godzinach! O 16.30. Słonecznie i ciepło, chociaż wieje. Ważne, że cieplej niż w Polsce! Autobusem dowożą nas do Sousse. Przy hotelu Kaiser, wysiada z nami starsza para (tak bliżej 70 niż 60), i trzy młódki. Wypełniamy karty hotelowe, zanosimy bagaże. Pokój 402. Bezpośrednio pod kuchnią restauracji. Widok na miasto, ale olewamy, bo przecież nie będziemy tutaj długo. No i na miasto! Odwiedzić stare kąty. W recepcji wymieniamy zielone na dinary. Drań, chciał niedopłacić pięć dinarów, ale jak zobaczył, że przeliczam, to z bólem serca dodał... Zapytaliśmy o samochód. Zaproponował za 95 dinarów dziennie. Zniesmaczeni wyszliśmy. Dureń! Już jak nie daliśmy się zrobić na wymianie, to powinien wiedzieć, że trzeba inaczej! Spacerk po głównej ulicy. Sklepy, kawiarnie, handel... Idziemy do garkuchni, gdzie stołowaliśmy się poprzednim razem. Dwa razy kurczak - 5 TND. Z napiwkiem. Wszyscy zadowoleni! Ja z początku chciałem jagnięcinę, ale jak zobaczyłem, że to kawałek mięsa z fasolką... Pokój w hotelu ma słabą wentylację, a Pani Ela zajęła miejsce przy oknie! Darowałem sobie. Kurczak też był dobry. Pełni sił ruszamy dalej! Tak niedaleko. Do kawiarni przy bulwarze. Same chłopy! Normalka, u nas idą na piwo, tutaj do kawiarni, która jest czynna non-stop. Za herbatę miętową (z liśćmi mięty) i kawę chcą 660 milimów. Daję dinara i czuję się, jak Krezus! Herbatka (Pani Ela dopuściła)- marzenie, kawka (ja) - wspaniała! ŻYCIE!!! Wracamy do hotelu. Było ciężko! Jaśnie Pani brak orientacji i usiłuje prowadzić w zupełnie inną stronę niż mieszkamy. Uparte to, to... Ale ja silniejszy! Przykleiłem się do ramienia i po prostu szedłem wlokąc Panią Elę za sobą. Niezbyt była zadowolona, że jednak miałem rację!