11 godzin samolotem z Londynu, potem godzina autobusem z lotniska na dworzec w TOKYO, jeszcze później prawie trzy godziny szinkansenem Hikari i wysiadamy w KIOTO. Jest ciepło i duszno, zanosi się na deszcz.

Po kilku nieudanych próbach znalezienia taniego hotelu w dzielnicy Gion, zatrzymujemy się w pierwszym napotkanym po drodze ( blisko dworca ) w którym były wolne miejsca. Potem już tylko spać, spać.....spać.

Następnego dnia pochmurno. Próbny rekonesans wypada szokująco miło. Wszędzie sterylna czystość i przyjemny zapach. Co pewien czas nawet w wąskich uliczkach pojawiają się sprzątacze i zamiatają. Prawdę mówiąc nie wiadomo co bo żadnych śmieci nie widać. Zaczyna padać. Otoczenie przybiera odcień szaro-szary. Wracamy do hotelu, bierzemy parasolki i w drogę. Deszcz coraz większy. Kompleks świątynny Higashi Monganji imponuje swą wielkością i skromnym wystrojem. Tylko dlaczego tak dużo tu ludzi. Uciekamy do pobliskiego ogrodu. Tu cicho i spokojnie. Układ ogrodu jest fantastyczny. Nic nie jest tu przypadkowe. Każde drzewo, każdy krzak, każdy kamień zajmuje swoje, ważne dla całości  miejsce. Szkoda że zieleń traci swój urok z braku słońca.

Kolejny dzień w KIOTO. Pochmurno. Tym razem czekamy aż przestanie padać. Korzystając z chwilowej przerwy w deszczu, uzbrojeni w parasole ruszamy do świątyni Kiyumizu. Po drodze ciekawie wyglądające modły w innej mijanej  świątyni. Jeszcze tylko ścieżką  przez cmentarz ( całkiem sympatyczny obrazek ) i jesteśmy przed wejściem do świątyni. Z trudem udaje mi się przekonać kasjerkę że moja córka (małolata ) jest uczennicą (bilet dla uczniów jest 40% tańszy ) W obrębie kompleksu świątynnego mnóstwo młodzieży. Korzystają z obecności cudzoziemców i ćwiczą swój angielski zadając dużo rutynowych pytań. Potem jeszcze zbiorowa fotografia i do następnego cudzoziemca. Świątynia  Kiyumizu położona na zboczu góry jest jedną z ładniejszych w KIOTO. Znana jest także z tarasu opartego na wysokiej, drewnianej konstrukcji.