Indie...

Indie są piękne? Są.

Indie są wspaniałe? Są.

Indie są niesamowite? Są.

Czy chciałbym mieszkać w Indiach? Nie.

Takie pytania i odpowiedzi nasuwają mi się po powrocie z Indii.

Widziałem wspaniałe miejsca, miłych i życzliwych ludzi (czasami nawet nic za to nie chcieli).

Widziałem nędzę nie do opisania, ludzi leżących na ulicach, czekających na śmierć.

Widziałem żebraków i wydrwigroszy.

Widziałem dzieci cieszące się, jak wszędzie - z niczego. Dzieci chude i zagłodzone. Dzieci ufne i miłe, napastliwe i agresywne.

Widziałem brud, szczury, czułem smród zanieczyszczeń w miastach , a na prowincji specyficzny zapach palących się, wysuszonych, krowich gówien.

Widziałem dbałość o czystość.

Jednocześnie czułem się bezpieczny. Jak nigdzie. I nie chodzi o policję i wojsko, ale ludzi tam mieszkających.

A przecież zwiedziłem tylko mały kawałek Indii.

Byłem w wielkich miastach i na prowincji, gdzie stanowiłem swoistą atrakcję do pooglądania.

Trzeba nie mieć serca, albo gruby pancerz na piersi aby tego nie widzieć i przejść nad tym wszystkim do porządku. Jednocześnie nie jest możliwe samemu pomóc.

Człowiek cały czas bije się z myślą: dać, czy nie dać. Parę rupii, to żaden pieniądz, ale kiedy da się jednemu, to zaraz naokoło robi się gęsto od innych potrzebujących.

Widziałem, co widziałem, czułem to co czułem i spróbuję się swoimi wrażeniami i odczuciami podzielić z „czytaczami”.